De antecedent van de albarda, of vrouwenzadel, was Europees en zelfs vrouwen waren verboden om astride te rijden (zoals mannen doen), vooral in Engeland.

Dit type zadel was ontworpen en de dames moesten zijwaarts rijden, d.w.z. met het rechterbeen omhoog en het linkerbeen omlaag, waarbij ze hun voet in de stijgbeugel moesten zetten, wat in Spanje bekend staat als naar de amazone. Ze waren zelfs voorzien van een soort leuning voor extra steun.

Het waren zadels om op te rijden, ontworpen om de doorgang van het paard te ondersteunen, maar niet om op te galopperen. Het verbod was zo streng dat er in die tijd gezegd werd dat de maagdelijkheid verloren ging bij het paardrijden.

Een Mexicaan had een visie en slaagde erin om ze om te vormen tot het Mexicaanse zadel, waardoor de voorloper ontstond van wat vandaag de dag bekend staat als de albarda die door de schermutselingen wordt gebruikt.

Die heer was Don Filemón Lepe, vader van Rosita Lepe, de eerste Nationale Koningin.

De manier van rijden was geërfd uit Europa; Don Filemón veranderde de schacht, vergrootte de hoorns en voegde een derde hoorn toe. Hij veranderde de zadelpennen van het charra-zadel en de bogen waren erg dun, net als de stijgbeugel, zoals in het Engelse albardón- of springzadel.

De reden waarom de basto's rond en zo groot waren, was dat het zweet geen vlekken op de jurken zou maken. Zelfs op sommige schilderijen kunt u zien, hoewel u het type van de pakdoek niet kunt zien, dat de Europese aristocratie elegant rijdt, dames met hun parasols, en dat is het type pakdoek dat zij nodig hadden.