Het paard was een symbool van macht: voor de Spanjaard drukte het zijn status als veroveraar uit; voor de mestizo zijn stijging in de sociale hiërarchie en zijn psychologische identificatie met de leden van de heersende klasse, naar wier bezit hij hunkerde.

Met de arriería stroomde de uitwisseling van cowboygewoonten en -gebruiken door de landelijke onmetelijkheid van Mexico, waardoor het type rancher populair werd; sommigen waren boeren die als arbeiders op de haciendas leefden, anderen waren deelpachters op het land van de geestelijken, cowboys, caporales, mayorales, estacieros en hacienderos.

In de 18e eeuw vergrootten de mestiezen hun aanwezigheid op politiek, economisch, sociaal en cultureel gebied en ondanks het feit dat ze onder een regime van verboden in plaats van mogelijkheden leefden, manifesteerden ze een nieuwe expressie waarin alles samenkwam en waaruit een nieuw wezen ontstond: het Mexicaanse volk, een cultuur die uit hen voortkwam, een oorspronkelijk eigen wezen.

In de 18e eeuw vond de onderkoning van Nieuw-Spanje het nodig om een leger te vormen dat uit Creolen bestond, als de militaire aristocratie; het lanceros-korps werd ook opgericht, met veeboeren die van het platteland gerekruteerd werden, onder de caporales en cowboys van de veeboerderijen.